سلاخی زار می گریست به قناری کوچکی دل باخته بود.... "... چرا که این نوشته برایم یادآور روزهای قشنگی است که دیگر

و یک داغ دیگه در روزای اخر تابستون 98دایی جان یحییبزرگ مردی شریف و بسیار متشخص؛ استادی جنتلمن و اصیل و انسانی اخلاق مدار و بسیار محترممردی که شاگردان و دانشجویان بسیاری تربیت کرد و قدم های پر رنگی برا

زشت است که توی غزلش مرد بگرید هربار که یک قافیه آورد بگریداین هدیه عشق است به دیوانه که باید

قصهٔ می خوردن شبها و گشت ماهتاب

هم حریفان تو میگویند پیش از آفتاب

آگهم از طرح صحبت تا شمار نقل بزم

گر نسازم یک به یک خاطر نشانت بی حساب

مجلسی داری و ساغر میکشی تا نیمشب

روز پنداری نمیبینیم چشم نیمخواب

باده گر بر خاک ریزی به که در جام رقیب

میخورد با او کسی حیف از تو و حیف از شراب

وحشی دیوانهام در راستگوییها مثل

خواه راه از من بگردان خواه رو از من بتاب

غزل 26 ام #وحشی بافقی

لابلای بدو بدو های دانشگاه و درمان جامع 2ئی که کلی ترمیم و پست و کور و اندو و ext. داره، و درمیان جمع کردن داده های CBCT و تعیین نوع کانالها بر اساس طبقه بندی ورتوچی و اندازگیری Curve ریشه و کانال و کلی درگیری دیگه ؛

اومدم که بگم : ما کوچیکا خدامون بزرگه...

به مناسبت روز بزرگداشت حضرت لسان الغیب :

غزل 179:

مژده که ایام غم نخواهد ماند

چنان نماند

چنین نیز هم

نخواهد ماند...

پی نوشت :

ای عشق؛ ادرکنی

در این ساعت و لحظه؛ جمع آوری داده های پایان نامه رو تموم کردم و بستم !! ^________^358 تاCbCT که هر کدوم 4 تا انسیزور مندیبل رو شامل میشدن و از لحاظ سن و جنس بیمار و تعداد ریشه، تعداد کانال، طبقه بندی

تو هستی

بیشتر از همیشه؛ پر رنگ تر و حاضرتر و ناظرتر

اما آسمون من هنوز ابریه

چرا کسایی که میشکنن، بیشتر از بقیه دلشون زیارت میخواد

کاش کربلا بودم؛ یا مشهد؛ یا قبرستان بقی... وای از غربت قبرستان قبی....

خدایا بیا و بنما خودتو

سرشار کن همه لحظه های سخت این روزهارو از خودت، از عشق و مهر و عطوفت و لطافتت

( به مثابه سابق...) :

خدای من

تمام پناه من...

دارم فکر میکنمچقد خوبه یه کاری، یه دغدغه ای، یه مشغولیتی داشته باشیم که بدوییم دنبالشکه کمتر صغری کبری بچینیم واسه بیهودگی ها و ترشحات مسموم لوب مریض مغزمونکه کمتر رنج بکشیمکمتر افسرده و بدحال بکنیم خ

امروز بطور رسمی پایان نامه نویسی اینجانب شروع شد :)چقدررر ذوق دارم و چقدر خدا رو شاکرم واقعا؛ که بین این فکر و خیال و غوطه ور شدن لابلای آرزوهای برآورده نشده، خیلی عادی و روتین دارم آرزوهای دیروزم رو